---

---

---

جان من نظر بدید

اینقدر بی معرفت نباشید

تا آخر مطالب رو بخونید

---

---

دل من دیوانه

---

سلام بچه ها امروز دلم گرفته این شعرارو گذاشتم.

واقعا که دنیا خیلی بی وفاست.

***كاش در آن لحظه كه تقديم تو شد هستي من

مي سپردم كه مواظب باشي

جنس اين جام بلو ر است

پر از عشق و غرور

كه هر آندم كه شوي غافل از آن

ميشكند...***

هميشه فكر مي كردم اگه يه روز نباشي مي ميرم ....... اما من نمردم من داغون شدم ........ خيلي دلم مي خواد بگم فراموشت كردم ...... ولي واقعيت اينه كه نمي تونم فراموشت كنم . خيلي دلم مي خواد خوابتو ببينم ولي از وقتي كه رفتي چشمام خيسه و خواب به چشمام نمياد . يادته اشكامو پاك مي كردي ؟؟؟؟؟؟؟ مي خوام بخوابم خوابتو ببينم .........اشكامو پاك مي كني ؟؟؟؟؟؟

دنبال نگاه‌ها نرو، چون ميتونن گولت بزنن، دنبال دارايي نرو چون كم‌كم افول مي‌كنه دنبال كسي برو كه باعث بشه لبخند بزني چون فقط با يك لبخند ميشه يه روز تيره را روشن كرد. كسي را پيدا كن كه تو را شاد كنه

فاصله افتاده بين من و تو 

دستامون نمي رسن به هم ديگه 

اينو قلب تو نگفت

اينو بغض من مي گه

لحظه ديدار نزديك است .

باز من ديوانه ام، مستم .

باز مي لرزد، دلم، دستم .

باز گويي در جهان ديگري هستم .

هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !

هاي ! نپريشي صفاي زلفم را، دست!

آبرويم را نريزي، دل !

- اي نخورده مست -

لحظه ديدار نزديك است .

***

به سنگ ساحل مغرب شكست زورق مهر،

پرندگان هراسان، به پرس و جورفتند .

هزار نيزه زرين به قلب آب شكست .

فضاي دريا يكسره به خون و شعله نشست .

به ماهيان خبر غرق آفتاب رسيد .

نفس زنان به تماشاي حال او رفتند !

ز ره درآمد باد،

به هم بر آمد موج،

درون دريا آشفت ناگهان، گفتي

هزاران اسب سپيد از هزار سوي افق،

رها شدند و چو باد از هزار سو رفتند !

***

نه تخته پاره زرين، كه جان شيرين بود؛

در آن هياهوي هول آفرين رها بر آب !

هزار روح پريشان به هر تلاطم موج،

بر آمدند و به گرداب فرو رفتند !

***

لهيب سرخ به جنگل گرفت و جاري شد .

نواگران چمن از نوا فرو ماندند .

شب آفرينان بر شهر سايه افكندند .

سحر پرستان، فرياد در گلو، رفتند !

*****

مرداب اتاقم كدر شده بود

و من زمزمه خون را در رگهايم مي شنيدم .

زندگي ام در تاريكي ژرفي مي گذشت .

اين تاريكي، طرح وجودم را روشن مي كرد .

***

در باز شد

و او با فانوسش به درون وزيد .

زيبايي رها شده اي بود .

و من ديده براهش بودم:

رؤياي بي شكل زندگي ام بود .

عطري در چشمم زمزمه كرد .

رگ هايم از تپش افتاد .

همه رشته هايي كه مرا به من نشان مي داد

در شعله فانوسش سوخت:

زمان در من نمي گذشت .

شور برهنه اي بودم .

***

او فانوسش را به فضا آويخت .

مرا در روشن ها مي جست .

تاروپود اتاقم را پيمود

و به من راه نيافت

نسيمي شعله فانوس را نوشيد

وزشي مي گذشت

و من در طرحي جا مي گرفتم .

در تاريكي ژرف اتاقم پيدا مي شدم

پيدا، براي كه ؟

اوديگر نبود .

آيا با روح تاريك اتاق آميخت ؟

عطري در گرمي رگهايم جابجا مي شد

حس كردم با هستي گمشده اش مرا مي نگرد

و من چه بيهوده مكان را مي كاوم

آني گم شده بود .

*****

در دور دست

قويي پريده بي گاه از خواب

شويد غبار نيل ز بال و پر سپيد .

لب هاي جويبار

لبريز موج زمزمه در بستر سپيد .

در هم دويده سايه و روشن .

لغزان ميان خرمن دوده

شبتاب مي فروزد در آذر سپيد .

همپاي رقص نازك ني زار

مرداب مي گشايد چشم تر سپيد .

خطي ز نور روي سياهي است :

گويي بر آبنوس درخشد زر سپيد .

ديوار سايه ها شده ويران .

دست نگاه در افق دور

كاخي بلند ساخته با مرمر سپيد

تو از شهر غریب بی نشونی اومدی

تو با اسب سفید مهربونی اومدی

تو از دشتای دور وجاده های پر غبار

برای هم زبونی هم صدایی اومدی

تو از راه می می رسی پر از گرد و غبار

تمومه انتظار ,میاد همرات بهار

چه خوبه دیدنت,چه خوبه موندنت

چه خوبه پاک کنم غبار از تنت

غریب؛آشنا دوست دارم بیا

منو همرات ببر به شهر قصه ها

بگیر دست منو تو اون دستات

چه خوبه سقفمون یکی باشه با هم

بمونم منتظر تا برگردی پیشم

تو زندونم با تو,من آزادم

تو را دوست دارم نگاهت را

کلامت را آ غوشت را . تو را دوست دارم به اندازه تمام زيبايي هاي

دنيا نه کم است . تو را دوست دارم به اندازه تمام رنگها. بازم کم

است. تو را دوست دارم به اندازه تمام دنيا. من تو را در تک تک

ذرات وجودم لمس مي کنم. در هر نفس عطرت را حس مي کنم.

با هر ضربان قلبم عاشقانه تو را زندگي مي کنم. ديگر در پس

کوچه هاي خاطرات جستجويم نکن. مرا نخواهي يافت که من در

تو محو شده ام و چه در آ ميختن زيبايي.

اگه تا وز قیامت داشتنت نباشه قسمت

چشم به راه تو میمونم با دلی پر از صداقت

اگه با اشکای گرممدل سنگم برام بسوزه

اگه جسم من بپوسه بعد دنیای دوروزه

اگه نقش قصه ها شی,مه روی قله ها شی

بری و از من جدا شی ,اگه باشی و نباشی

من فقط عاشقت هستم, مرهمی رو قلب خستم

این تویی که می پرستم,سر سپرده تو هستم

اگه جای تو به این دل همه دنیارو ببخشن

می گذرم از هرچه دارم ,اگه باشی عاشق من

اگه زنجیر به پاهام ,اگه قفل و اگه صد بند

می رسم هرجاکه هستی,به تو وعشقتو سوگند

اگه باشی تاجی برسر,یا که از ذره ای کمتر

دل من داغ تو داره,تا ابد تا روز آخر

من فقط عاشقت هستم, مرهمی رو قلب خستم

این تویی که می پرستم,سر سپرده تو هستم

اگه بایک قلب تب دار بشم از عشق تو بیمار

یاوجودعاشقم راببرم تا چوبه دار

اکه زندگیم فنا شه, طعمه خشم خدا شه

یا که از حسرت عشقت روحم از بدن جدا شه

اگه قلبم شکستی ,رفتی واز من گسستی

مهربون یاخود پرستی,هر چه هستی هرکه هستی

من فقط عاشقت هستم, مرهمی رو قلب خستم

این تویی که می پرستم,سر سپرده تو هستم

من فقط عاشقت هستم, مرهمی رو قلب خستم

و بعد از رفتنت.....

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه گلهای نیلوفرصدا کردم.تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم .پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از بین گلهایی که در تنهای ام روئید با حسرت جدا کردم.

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی.و من تنها برای دیدن زیبایی آن دو چشم,تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم.

همین بود آخرین حرفت ؟!!

و من بعد از عبور تلخ و غمگیمنت,حریم چشم هایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکتو نارنجی خورشید وا کردم.

نمی دانم چرا رفتی؟نمی دانم چرا,شاید خطا کردم؟

و تو بی آنکه فکر چشمان من باشی,نمی دانم کجا؟تا کی,برای چه؟

ولی رفتی و بعد از رفتنتباران چه معصومانه می بارید .

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت .

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد.

و بعد از رفتن تو آسمان چشمانم خیس باران بود.

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت.و بعد از رفتنت دریاچه بغضی کرد.

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی بردو من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخاهی برد,هنوز آشفته چشمان زیبای توام,برگرد !!؟!!

و من در حالی ما بین اشک و حسرت تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است

در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا؟

شاید به رسم عادت پروانگی مان باز

!!!...برای شادی باغ قشنگ آرزو هایت

کاش مي دانستي

من سکوتم حرف است

حرف هايم حرف است

خنده هايم خنده هايم حرف است

کاش مي دانستي

مي توانم همه را پيش تو تفسير کنم

کاش مي دانستي

کاش مي فهميدي

کاش و صد کاش نمي ترسيدي

که مبادا دل من پيش دلت گير کند

يا نگاهم تلي از عشق به دستان تو زنجير کند

من کمي زودتر از خيلي دير

مثل نور از شب چشم تو سفر خواهم کرد

تو نترس

سايه ها بوي مرا سوي مشام تو نخواهند آورد

کاش مي دانستي

چه غريبانه به دنبال دلم خواهي گشت

در زماني که براي غربتت سينه دلسوزي نيست

تازه خواهي فهميد

مثل من عاشق مغرور شب افروزي نيست

به تو اون شب يه حرف اتفاقي

  زدم بازم شكست برگ اقاقي

  شايد روح و دل تو مثل برگن

  شايد حرفاي من گاهي تگرگن

  اگه برگا برنجن از تگرگا

  تو باغا زود مياد پائيز مرگا

  نوشتي نامه تو آخريني

  نمي خواد چشم تو من رو ببينه

  نوشتي اون روزاي خوب گذشتن

  نوشتي رفتن اما برنگشتن

  زدي رو عاشقيمون مهر باطل

  ولي حافظ مي گه افتاد مشكل

  حالا من مي نويسم به تو ساقي

  به تو اي رنگ برگاي اقاقي

  تمام آدما كه رنگارنگن

  چه زشتن چه بدند و چه قشنگن

  اگه دنيا روهم پيشم بيارن

  بگن جز من كسي رو دوس ندارن

  اگه هرچي ستاره هس بچينن

  منو هر جوري كه خواستم ببينن

  به جاي خواستن چند روزي فرصت

  به جاي گفتن پاسخ به دعوت

  مي شينم پاي حرفاي طلائيت

  همون حرفاي روز آشنائيت

  همون حرفا كه قفلا رو شكستن

  مث شبنم رو قلب من نشستن

  كسي رو كه شبي بوسيده باشي

  مگه مي شه ازش رنجيده باشي

  تو تنها انتخاب عاشقونه

  براي زندگي تنها بهونه

  صدات رنگ شقايق رنگ بارون

  فقط مي رنجي از من خيلي آسون

  مجازات دل من دست رد نيس

  آخه بودن با گلها رو بلدنيس

  بگو بازم ميشي مثل هميشه

  نگو سخته ، نگو ديگه نميشه

  بكش خط روي متن زرد نامه

  بذار بازم بديم راهو ادامه

  نگاتو به همه دنيا نمي دم

  تو دنياهم نگاتو جا نمي دم

  قسم به هرچي بارون شديده

  به هرچي بي پناهو نااميده

  تو قلبت مثه برفا سفيده

  نرنج از من آخه از تو بعيده

  نوشتن همچي كار ساده اي نيست

  دلم اما دل آماده اي نيست

  خلاصه تا زموني كه تو هستي

  نمي دم دستمو هرگز به دستي

  ديگه اشكام توي چشمام درخشيد

  دوست دارم  نرنج از من  ببخشيد

به آسمان دل نگريستم

آسماني بي ستاره و خاموش بود

اشك ريختم

فرياد زدم

تا اينكه سوسوي ستاره اي را ديدم

تنها ستاره آسمان دل ، درخشيد

آسمان را در آغوش كشيدم

چشمانم را بستم

تا تك ستاره ي روشن را تصور كنم

زيبا بود

دلنشين و عاشق بود

رنگين كمان قلبش ديوانه كرد دلم را

ساده بود و ساكت

ناز بود و نوراني

صدايش كردم

با لحني عاشقانه جوابم را داد

اما ندانست كه دل ، عاشق و ديوانه اش شد

ستاره درخشيد

دلم لرزيد و ديوانه شد

چشمانش را پرستيدم

قلبش را درون قلبم حبس كردم

توانستم به آرزوي عاشقانه قلبم برسم

آنگاه بود كه از خواب زيبا و خيالي ام بيدار شدم

و فهميدم كه خوابي بيش نبوده

اي كاش هيچگاه از خواب و خيال بيدار نمي شدم

باز چشمانم را بستم و به سرزمين عشق و ستاره ها سفر كردم

اما اين بار ، ديگر ، از خواب بيدار نخواهم شد

عاشق و طردش مي كنن
تو هيچ دلي جا نداره
كاش واسه بيراهه ي دل ، يه جا يه راه چاره بود
كاش كه علاجش عين قبل ، دعا و استخاره بود
كاش واسه هر عاشقي كه شبا پي ستارشه
تو دنيا محض دلخوشي ، يك شب پر ستاره بود
ضرب المثل دروغ مي گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش مي كنن
تو هيچ دلي جا نداره
آي عاشقاي بي گناه ، ما همه زرد و بي كسيم
تنهاييم عين آسمون ، آواره ايم عين نسيم
همه بايد ياد بگيريم كه مثل مجنون بزرگ
عاشق هر كسي بشيم ، آخر بهش نمي رسيم
ضرب المثل دروغ مي گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش مي كنن
تو هيچ دلي جا نداره

 خاطر چشمان زيباي تو بود

که چشمانم، جسارت ديدن چشم کسي را نداشت

به خاطر روي زيباي تو بود

که نگاهم به روي هيچ کس خيره نماند

به خاطر دستان پر مهر و گرم تو بود

که دست هيچ کس را در هم نفشردم

به خاطر حرفهاي عاشقانه تو بود

که حرفهاي هيچ کس را باورنداشتم

به خاطر دل پاک تو بود

که پاکي باران را درک نکردم

به خاطر عشق بي رياي تو بود

که عشق هيچ کس را بي ريا ندانستم

به خاطر صداي دلنشين تو بود

که حتي صداي هزار ني روي دلم ننشست

و به خاطر خود تو بود                        که خودم را فراموش کردم

ودر درياي عشقت غوطه ور ساختم

آري به خاطر تو اي نازنين

فقط به خاطر تو

تا حالا جاي يه زخم مثل زخم چاقو رو رو قلبت حس كردي ؟تا حالا حس

كردي قلبت رو يكي با يه نگاه دزديده باشه ولي نفهميده باشي ؟ و اونو

وقتي كه دوباره مي بينيش تازه بفهمي كه دلت خيلي وقته پيش اونه ،

هميشه جاي خاليه اونو حس كني ولي نتوني بگي آهاي قلب منو بده

؟؟ساعت ها به اين فكر كني كه چه جوري بهش بگي دوستش داري ولي

وقتي اونو مي بينيش همه چي از يادت بره تنها هديه اي كه بهت داده فقط

يه نگاه ساده و سرد بچه گونس ، چقدر سخته دوستش داشته باشي و

سخت تر اونه كه وقتي با يه سبد گل نيلوفر ميري تا بهش بگي شاپرك من

دوستت دارم ، شاپرك عشقت تو رز هاي سرخ يه سبد ديگه گم شده باشه